گابریل مجید باتیستوتا ملقب به باتی‌گل در سال 1967 در سن‌لورنزوی آرژانتین پا به جهان گشود. در جوانی حال و حولش را کرد و همزمان با فرا رسیدن سر ِ پیری به معرکه‌گیری پرداخت. از گردآوری بیاناتش حین خلسه‌های عارفانه و معرکه‌گیری‌های شبانه، رسالات متعددی به جای ماند از جمله چـش‌نامه، سانترفوروارد نامه، بزن‌بکوب‌نامه به نظم و لابی با خدا به نثر.

مناجات‌های باتی‌گل نغز، ازاین‌رو به‌اون‌رو کن و دل‌ریش‌ریش‌کن هستند. با هم دیباچه‌ی "لابی با خدا" را شخم می‌زنیم.

الهی!

نادان و ناخواهانم از چه بندگانت نمودند ما را سرویس

مایی که نه دست دوستیمان آلود به هر گریس

نه جولیا پندلتون خواستیم، نه جرویس

کریما

دهلیز ِ قلب و شریانِ مهرمان کن گشاد

حال بده غمگساران را به نشاط و شاد

با گل و بلبل و بوسه، با شاخ ِ شمشاد

بزرگا

مهر خوبان را تو بیانی

درد دل‌ها را تو عیانی

بی‌پناهان را تو امانی

خریدار ِ تلاش ما که باشد، تو همانی

ای کمپلکس رحمت و قلمبه‌ی محبت و کانتینر ِ شفقت و کانکس ِ رفاقت

چشمی ده که نبیند غیر تو زیبا و دلی که نشود جز به مهر تو شیدا

ای چـِشی که عطاکننده‌ی عطایی و روحی که روان‌کننده‌ی روانی و کاملی که تکمیل‌کننده‌ی کمالی

پیدا از تو پیداید و آسوده از تو آساید و آرام از تو آرامد

الهی

بر رقصمان تو ساز

بر بیابانمان تو باز

بر نیازمان تو راز

بر نمازمان تو جواز

بر عقد و عروسی‌مان با خود، تو جهاز

ای آن که اَستی

سیمای زار و نزارمان را چش و چار

و

پیچ و پیچیدگی‌های هستی‌مان را آچار

از ریحانه‌ی روحت نفَس

از داشتنی‌هایت هوس

از خواستنی‌ها گابریل را، همین دو بس

چشه ماآ

گابریل ترسید، اما نگُرخید

گاه پیچید و پیچاند، اما نچرخید

مگیر به دل و دامان، تو، آنچه را که رُخید