با صدای زنگ بیدار شدم. بالشت ِ خالی از کله‌ی بانو نظرم را جلب کرد. 7 صبح باشگاه تمرین داشتم. دیر شده بود، یک لیوان آب گوجه‌سبز سر کشیدم و راه افتادم.

سر تمرین، منصورخان - ابراهیم‌زاده - کاور پخش می‌کرد. یک کاور سبز به من داد. گفتم: من قطب‌نما ندارم. گفت: بپوش بابا حالمون به هم خورد.

یکی از سینه‌چاکان آمده بود امضا بگیرد. گفتم خودکار بده، گفت با مداد سبز برایم امضا کن. گفتم چه فرقی دارد؟ گفت به صلاح محیط زیست است.

تمرین تمام شد. من و مهاجم 25 کیلویی تیم - خلعتبری را می‌گویم- با هم برمی‌گشتیم. قرار شد نهار مهمان همدیگه باشیم. ظهر گفتم قرمه‌سبزی بیاورند. با دسر پای گوجه‌سبز و نوشابه 7up.

عصر سری به ستاد زدم. کف ستاد را پوست‌هندوانه‌اندود کرده بودند. بارگیری گوجه‌سبزها تمام شده بود. گفتند ببریم برای تبلیغ، با هر لباس 2 باشگاه، یک گوجه‌سبز هم بدهیم. گفتم امروز نمی‌توانم. باید به موقع برسم خانه. پیتزای‌گوجه‌سبز ِ دست‌پخت بانو به از کلفت اوست.

از ستاد برمی‌گشتم. سر چهارراه پسرک چوب‌فروش چند چوبِ سبز لای چرخ ماشین کرد...

گفتم: شاخه‌ای چند؟

گفت: پنج چوق

- پنج تا اسکناس سبز؟

+ آره

- پنج تا وجه رایج مملکت؟

+ آره

- پنج تا امام خمینی (ره) ؟

+ آره گئورگ... آره

دیدم مرا شناخت دیگر بحث را ادامه ندادم. 10 تا امام خمینی ِ سبز بهش دادم.

قبل از خواب حس کردم درد می‌پیچد در دل و دامانم یکهو. رفتم دستشویی، به عمیق‌ترین نقطه‌ی توالت فرهنگی خیره شدم. فکر کردم تف کنم. اول تف کردم، بعد فکر. آب دهانم سبز شده بود. حالت تهوع داشتم.

هر چه خورده و نخورده بودم، زرد بالا آوردم. قرمه‌سبزی و مربای گوجه‌سبز، پیتزای گوجه‌سبز، آب گوجه‌سبز... چند لیوان خون هم بالا آوردم.

روی تخت دراز کشیدم. دور ِ سرم گوجه‌سبز و گوجه‌فرنگی می‌چرخید. با سنجاق‌سر بانو، گوجه‌های بالای سرم را ترکاندم.

خوابم نمی‌بُرد. برای مرور تاکتیک‌های بازی فردا، جزوه‌ی منصورخان را از کوله‌ام درآوردم...

ذوب‌آهن – بارسلونا

تاکتیک ماژور: 8-1-1 ِ بنداز و برو (Kick & Rush)

تاکتیک مینور: پیروزی مهم نیست. با خودتان تخمه بیاورید.فقط می‌خواهیم تئاتر بلاگرائونا را از نزدیک ببینیم.

نور سیاهی بر جلد سبز جزوه سایه انداخته بود.

شوالیه‌ی تاریکی... شوالیه‌ی گرگ و میش... شوالیه‌ی روشنایی.

یادم افتاد چند روز بعد می‌خواهم تئوری "خورشیدِ پشتِ ابر" را رد کنم. شاید قبلش چهره‌های دیگران را باید به خاطر بسپارم. تاریکی مطلق در راه است.

و شاید در نزدیک‌ترین آینده، بامدادان نه از سایه‌های رنگی، که از عمق تاریکی طلوع خواهد کرد.

آیا بامدادان در راه نیست...

+ برگی از خاطرات گئورگ استراتولات، دفاع راست اخراجی تیم فوتبال ذوب‌آهن

پست مرتبط: شرخرها کشوری ندارند