به خرید که می‌رود کف دست‌هایش را فروشنده می‌بیند. بدون اینکه دخترک بفهمد تخفیف خوبی به او می‌دهد.

برگه‌ی امتحانی‌اش را تحویل می‌دهد، خش‌خش ساییده شدن کاغذ و دست‌های دخترک، قلب استاد را می‌خراشد. سخت‌گیرانه صحیح نمی‌کند برگه‌ی او را.

شیر گاو خانه‌ی پدر را می‌دوشد، پستان گاو خط خطی می‌شود. گاو که سال‌ها پیش هنگام مرگِ پدر دخترک، به او قول داد که همیشه هم شیر داشته باشد هم پستان، چشم از چشمان دخترک برمی‌کند و می‌سوزد و می‌شیرد.

حالا گلابی مهربانی پیدا شده که از مگنولیا کوچکتر است و گونه‌های برجسته‌ای دارد و دلبستگی‌اش دخترک را به هیجان آورده است. هیجان آمیخته با ترسی که مبادا راز دست‌های خراشیده‌اش دل پسرک را خط خطی کند. دست‌کش‌های سیاهی هم که از مغازه‌ی خانم ذی‌روبرتو چند وقت پیش خریده بود...

تا کی می‌تواند دست‌هایش را از پسرک پنهان کند.

هجوم افکار دردناک و هیجان‌خفه‌کن به ذهن مگنولیا، سخت آزرده‌اش ساخته بود. که شاید حتی مجبور شود در رابطه‌اش با پسرک قید نوازش گونه‌ها و جینگولیکزاسیون مربوطه را بزند تا اینکه شبی...

] گوپس گوپس گوپس... [

کِرم دست و هیکل نَرمالو

واسه پوسته، با تو دوسته، واسه دستای پوسته پوسته

با کرم نرمالو، همدیگر را با فشار دلخواه نوازش کنید

دیگر شرمنده‌ی گاوتان نباشید

نرمالو

] قارپ قارپ قارپ... [

و این پیام تبلیغاتی همچو عطر بهارنارنج‌های حیاط خانه‌ی خانم ذی‌روبرتو در دل و داماغ و دامان مگنولیا پیچید و دخترک بازآمده از وان و تیغ و رگ، به اندیشه‌ی ترتیب دادن جینگولیکزاسیونی بس "هات" فرو رفت.

پس شد آنچه شد.

دیالوگ ماندگار:

گلابی: بیا یه تیریپ بذاریم مثلا الان از عشق مجازی به حقیقی می‌رسیم.

مگنولیا: اولین باره که به غیر از گاوم کسی رو نوازش میکنم.

گلابی: ولی این عشق حقیقی یه جور فریضه‌ی الهیه...

مگنولیا: تو از گاوم خیلی داغ‌تر و مهربون‌تری...

گلابی: من که عاشق فریضه‌ام؟

مگنولیا: یا من که تابع غریزه‌ام!