... و این چنین بود که پس از زنده اجرای مرحوم "یان تیرسن" فک ار دهانمان زایل و کف از دهانمان ساطع بگشت و ایمانی دوچندان بر آن گرانمایه سخن ناخدای خویش دست یافتیم، آن گاه که ناخدا (ره)، حسین‌شرخر را اینگونه به نصیحت فشرد که:

" فرزندم گرچه طراحی برایت شیرین و بحری بی‌کران بهر شنا کردنت باشد، لکن تو را از بیان معماری و طراحی آمفی تئاتر و کلینیک ترک اعتیاد و نواخانه، چیزی عاید روزگاران آینده‌ات نباشد و برایت دوم شغلی نیاز آید و شیفتگی‌ات به موسیقی، این روز به کار آید. پس هر آنچه از گیت الکتریک تو را از چایلد هود آموختم، به باد فراموشی سپار که بساط آمپلی فایر و ابزار آلات مربوطه، هیچ به کنار خیابون و چهارراه و جوب‌های پر آب ولیعصر نیاید و البت که در این چند صباح مصاحبت، ته‌مانده‌ی آکاردئون و هارمونیکا و لواشک فروشی در تار و پود گندیده‌ات یافتم، پس دنباله‌اش گیر و ز عمر از دست رفته هراسی نورز که همه‌ی این در جهت اکمل گشتن دین و راه روشنایی‌ات بگشت و به سان آن مَثل مزخرف، ماهی را هر آیینه در آبی باشد، تازه گرفتنش واجب می‌نُماید. پس به پا خیز و ناتمامت اتمام ببخش و همان گونه که آموختمت، هر جا هستی، متلاشی باش و مستقیم و اندر بحر مکاشفت موکدا کیپ مووینگ فوروارد! "

گر ناخدایم نبود، در این داگز لایف انباشته از چاله چوله و دودره‌بازی ِ نزدیکان، سلکشن ِ خوب و بد چه بسیار سخت باشد و راست باختن و پاک باختن از آن هم سخت‌تر ...!