نبرد... بلواری خوش آب و هوا در جنوب شرق تهران، مکانی برای مستی خرس‌های روزه‌دار

نبرد ... نبرد  برای اندکی بهتر بودن ... نبرد برای بهتر بودن ... نبرد برای بودن!

خدای بزرگ به پسرهای 19 ساله این حق رو داده که انتخاب کنن. که خراب باشند مثل الگوهاشون... یا گند بزنند به بیوگرافی خودشون... و یا اینکه همون آشغالی باشند که همیشه دوست داشتن. و این مورد آخری رو در انتهای کتاب ادبیات، آرمان نامیده‌اند.

اما تو باید باور کنی که اون فرصت به هر کسی داده نمیشه ... توی زندگی هر کسی پیش نمیاد و این شاید موقعیتی باشه برای اونکه بفهمی گاهی وقت‌ها، یک سال احمق نبودن هم لازمه... شاید دو سال... و نه بیشتر!

موقعیتی باشه برای اینکه بدونی این توانایی بهت داده شده که همیشه اشتباه‌ترین مسیر رو برای رسیدن به چیزی که میخوای، انتخاب کنی و با تمام وجود، راه رو در بوته‌ی پیمایش قرار دهی و  در انتها، بایستی، برگردی و با سربلندی گذشته‌ی تاریک و سیاهی که داشتی رو ستایش کنی.

قیچی کنکور (اضافه تشبیهی) اگرچه خیلی هم بزرگ و بُرنده نیست، اما چنان هست که با آن بتوان نوار ناکامی‌های دیروز را جر داد و البته کی میدونه نگانیو روزگاران آینده‌ی ما RGB خواهد بود یا GrayScale و شاید هم Sepia !

و از آنجا که هنوز هیچ اسپانسری جرات نکرده برای حمایت از استایل زندگی ما اعلام آمادگی کند، خود را اینگونه دلداری می‌دهیم که شاید اسپانسری فرا زمینی در نهایت ما را به آغوش خود کشد که همانا این، غایت دوست داشتنیه ماست!

هنر ما این است که جمله‌ی مورد علاقه‌مان را به سان کمربند زیرشلواری همسایه رو به رویی‌مان، بر شکم عقاید سهمگین خود  بسته و همچون ببری خیزان، اژدهای درون خود را اینگونه به غرش واداریم که: " بازم ادامه بده حسین... بازم ادامه بده."

Round One… Let's FighT !