تکرار، تکرار، تکرار ... زندگی یعنی همین!

زندگی یعنی هر شب پس از مجادله با پشه‌هایی که میدونی هیچ وقت عاشقت نبودن ولی عاشقانه تا صبح همراهیت میکردن (پشه‌هایی که هرگز نفهمیدی چرا اینقدر به بدنت علاقه دارن. آره، دقیقا همون پشه‌ها!)، مثل یک اسب خسته بخوابی و فرداش به امید طلوع نکردن اون آفتاب همیشه زرد مزخرف از خواب بیدار بشی. اما اولین چیزهایی که می‌بینی، چند تا چهره‌ی نفرت‌انگیز باشه. چهره‌هایی که انبوه غم غصه رو در کسری از ثانیه بر هیکل تو آوار می‌کنن. اون لحظه خیلی بهت سخت میگذره و تنها کاری که میتونی بکنی اینه که چند تا دشنام (ترجیحا دارای گرافیک بالا!) به زندگی بدی و شاکی باشی و از خودت بپرسی: واقعا چرا؟!

اما یه کم که فکر میکنی، با خودت میگی: اوه خدای من، هنوز یه راهه دیگه هم هست. دمت گرم خدای من!

تو ممکنه از […] لذت نبری، اما خوب می‌دونی که تنها راه خلاص شدن از مصیبت‌هایی که داری و احتمالا خواهی داشت، همون […]  است و بس! و تو تصمیمی بزرگ می‌گیری. تصمیم می‌گیری تا فاعل فعل ناتمامت باشی.

"امیر شرخران را گفتند: ای امیر، این لذت چگونه یافتی؟ به زبان آمد: سه روز باشد. امروز بینی و فردا و پس فردا. آن روز بکردند و دگر روز بسوختند و سوم روز بر بادش دادند."

و این، حکایت ماست. خداوند بهت میگه:" انجامش بده. بدان که بعد از سختی، آسانی در انتظار توست." اما تو که هنوز مطمئن نیستی بعد از این همه سختی،آسانی دیگه سیخی چنده؟! تو اعتماد می‌کنی، تو عهد می‌کنی و تویی که ادامه میدی.

سالی که گذشت، سالی که الان همه دارن به آخرین نفس‌هاش گوش میدن وچیزی به مرگ عدد نفرت ‌انگیزش نمونده، سالی پر از خاطرات تهوع‌آور بود. از […] و […] بگیر تا […]. اون […] رو که حرفشو نزن، اصل سرطان بود! اما تو امیدواری آنچه در سال گذشته کردی و نکردی، در این فرصت دوباره بکنی و نکنی( لف و نشر رو حال کردی!).

بالاخره زندگی، روی خوش خود را نمایان خواهد کرد. و آن‌گاه من به اون چهره‌های نفرت‌انگیز، به اون بدن‌های زاییده‌ی فعل حرام، لبخند خواهم زد.

آره مردم ایران. مردم شکم‌گنده و غیرتمند ایران. شما بخورید، بخوابید و […]. من به بیراهه‌ی خود پایان خواهم داد.

اینجا تهران است، پایتخت وبلاگ‌نویسان جهان ...!