در زندگی چیزهایی وجود دارند که روج آدمی را آزرده می‌کنند. دریاهایی که خشک می‌شوند و نهنگ‌هایی که به ساحل می‌آیند و خودکشی می‌کنند. گوسپندهایی که به پیشنهاد بی‌شرمانه‌ی بز کوهی، دل و ایمان به یکباره از کف می‌دهند و اسیر شهوت خود می‌شوند. گوساله‌هایی که از شیر مادر محروم می‌شوند و نهایتا در رودخانه‌ی جبر زندگی، مدفون یخچال قصابی‌ها می‌شوند. و یا آزمون‌های آزمایشی که سوال‌های "هندسه پایه" را به زحمت و با زمان دوبل جواب می‌دهی و در آخر وقت کم می‌آوری و شرمنده از این که به تست‌های "شیمی پیش" نرسیده‌ای، رهسپار دخمه‌ی تنهایی خویش می‌شوی.

اما باید پذیرفت. باید پذیرفت که همین دردها و رنج‌ها هستند که زندگی را شیرین می‌کنند. مشکلات هستند که وجود آدمی را صیقل می‌دهند و به قدح نفیس موبرداشته‌ای بدل می‌سازند. اعمال ما، ما را می‌سوزانند ولی درخشندگی ما از همین است و در این رهگذر، برخی می‌درخشند و برخی دیگر دست نیافتنی می‌شوند. و فقط عده‌ی اندکی هستند که می‌سوزند و می‌درخشند و با نور، هم‌آغوش می‌شوند.

شاید یه روز، فرشته‌ها هم با دیدن اون سلحشور‌های پرنور که می‌دونن چرا زندگی می‌کنن، برای کی زندگی می‌کنن و مهم‌تر از همه می‌دونن کی رو باید دوست داشته باشن، حسودی‌شون درآد و تحریک بشن به فکر کردن و از ته قلب دلشون بخواد که فکر کنن و بپرسند چرا؟!

اون وقته که اون فرشته‌ها، دسته‌جمعی میرن پیش خدا، و در حالی که گردن‌هاشون رو کج گرفتن، ازش خواهش می‌کنن، زاری می‌کنن و با التماس میگن:

ببخشید، میشه لطفا ما رو هم بندازین بیرون!